Opublikowano
CI/CD w małej firmie: co to jest i jak zacząć
CI/CD to automat, który po zmianie w kodzie uruchamia testy, buduje aplikację i wdraża ją na serwer według kroków zapisanych w repozytorium. Przy 1–5 osobach zwykle opłaca się już wtedy, gdy aplikacja ma użytkowników, a wdrożenie jest ręczne i powtarzalne. Poniżej opisuję, kiedy warto to zrobić, i pokazuję minimalny pipeline w GitHub Actions i Dockerze razem z powrotem do poprzedniej wersji.
- CI/CD
- GitHub Actions
- Docker
- Docker Compose
- deployment
- rollback
Co to jest CI/CD
Skrót łączy dwie praktyki. CI, czyli continuous integration, pilnuje, żeby każda zmiana trafiająca do wspólnego kodu przeszła automatyczne sprawdzenia. CD oznacza continuous delivery albo continuous deployment, a różnica między nimi sprowadza się do tego, czy wdrożenie na produkcję wymaga czyjejś decyzji.
Zestaw tych kroków nazywa się pipeline’em. Dla małej firmy najważniejsze jest to, że pipeline jest plikiem w repozytorium, więc każdy widzi, co się wykona, a log pokazuje, na którym kroku wdrożenie się zatrzymało.
- Continuous integration: testy uruchamiają się przy każdej zmianie, a nie wtedy, gdy ktoś o nich pamięta.
- Continuous delivery: każda zmiana po testach jest gotowa do wydania, ale wdrożenie uruchamia człowiek.
- Continuous deployment: zmiana po testach sama trafia na produkcję. Tak działa przykład poniżej, a jeśli wolisz decydować ręcznie, zamień w nim wyzwalacz push na workflow_dispatch.
Kiedy CI/CD opłaca się przy 1–5 osobach
Mały zespół rzadko ma problem ze skalą. Ma za to jedną osobę, która wie, jak wdrożyć aplikację, i tej osoby czasem nie ma. Sam zaczynałem w zespole trzech programistów, gdzie wdrożenie oznaczało git pull na serwerze produkcyjnym, a konflikty merge zdarzało się rozwiązywać właśnie tam. Opisałem to w notatce o nudnym deploymencie.
Brak testów nie jest powodem do czekania. Pierwszy pipeline może tylko budować obraz i go wdrażać, a testy dojdą później. Już to zapisuje kroki wdrożenia i daje wersje, do których można wrócić.
Koszt to głównie jednorazowa konfiguracja. Według cennika GitHub Actions plan Free dla prywatnych repozytoriów zawiera 12 USD zużycia miesięcznie, a standardowe runnery w repozytoriach publicznych są bezpłatne. Dokumentacja GitHuba podaje też, że przechowywanie obrazów w GitHub Container Registry jest obecnie bezpłatne. To stan z listopada 2026, więc przed decyzją sprawdź aktualne warunki.
- Warto, gdy aplikacja ma użytkowników, a wdrażasz ją przynajmniej kilka razy w miesiącu.
- Warto, gdy wdrożyć potrafi tylko jedna osoba albo kolejność komend siedzi w czyjejś głowie.
- Warto, gdy ktoś poprawia kod bezpośrednio na serwerze lub robi tam git pull.
- Warto, gdy po wdrożeniach wracają te same błędy z pominiętego kroku, np. migracji albo czyszczenia cache.
- Można poczekać, gdy to prototyp bez użytkowników albo strona zmieniana dwa razy w roku.
Minimalny zestaw
Przy jednej aplikacji na jednym serwerze wystarczy repozytorium na GitHubie, Dockerfile, rejestr obrazów i serwer Linux z Docker Compose. Kubernetes nie jest tu potrzebny. Przebieg jest prosty: push do main, testy, build obrazu oznaczonego SHA commita, wypchnięcie do rejestru i wdrożenie przez SSH.
Tag z SHA zamiast latest sprawia, że każde wydanie ma własną, niezmienną nazwę i wiadomo, z którego commita pochodzi. Na tym opiera się powrót do poprzedniej wersji.
- Dockerfile ma dwa etapy: test, który uruchamia testy w instrukcji RUN, i production, który zawiera tylko to, co ma działać na serwerze.
- Nieudany RUN przerywa docker build, więc pipeline zatrzymuje się przed wypchnięciem obrazu.
- Pliki compose.yaml, app.env i deploy.sh leżą na serwerze w /opt/app. Do działania aplikacji serwer nie potrzebuje kopii repozytorium.
Pipeline w GitHub Actions
Zapisz ten plik jako .github/workflows/deploy.yml i zamień ghcr.io/firma/aplikacja na nazwę swojego obrazu. W GitHub Container Registry nazwa musi być zapisana małymi literami.
name: deploy
on:
push:
branches: [main]
# Dwa wdrożenia naraz nadpisałyby sobie stan na serwerze.
concurrency:
group: production
env:
IMAGE: ghcr.io/firma/aplikacja
jobs:
build:
runs-on: ubuntu-latest
permissions:
contents: read
packages: write
steps:
- uses: actions/checkout@v7
- name: Testy
run: docker build --target test .
- name: Build obrazu
run: docker build --target production -t "$IMAGE:$GITHUB_SHA" .
- name: Push do rejestru
env:
TOKEN: ${{ secrets.GITHUB_TOKEN }}
run: |
echo "$TOKEN" | docker login ghcr.io -u "$GITHUB_ACTOR" --password-stdin
docker push "$IMAGE:$GITHUB_SHA"
deploy:
needs: build
runs-on: ubuntu-latest
steps:
- name: Wdrożenie przez SSH
env:
SSH_KEY: ${{ secrets.DEPLOY_SSH_KEY }}
KNOWN_HOSTS: ${{ secrets.DEPLOY_KNOWN_HOSTS }}
TARGET: ${{ secrets.DEPLOY_TARGET }}
run: |
mkdir -p ~/.ssh
printf '%s\n' "$SSH_KEY" > ~/.ssh/id_ed25519
chmod 600 ~/.ssh/id_ed25519
printf '%s\n' "$KNOWN_HOSTS" > ~/.ssh/known_hosts
ssh "$TARGET" /opt/app/deploy.sh "$GITHUB_SHA"- DEPLOY_SSH_KEY to osobny klucz prywatny tylko do wdrożeń, bez hasła, którego publiczna część jest na serwerze.
- DEPLOY_KNOWN_HOSTS to wynik ssh-keyscan dla serwera. Sprawdź odcisk klucza, zanim go zapiszesz, bo ten sekret chroni przed połączeniem z cudzym hostem.
- DEPLOY_TARGET to adres w postaci deploy@adres-serwera.
- GITHUB_TOKEN tworzy się sam przy każdym uruchomieniu i nie trzeba go nigdzie wpisywać.
Serwer: compose.yaml
Tag obrazu jest tu zmienną. Compose czyta ją z pliku .env, który zapisuje skrypt wdrożenia, więc restart serwera podnosi ostatnie udane wydanie.
services:
app:
image: ghcr.io/firma/aplikacja:${APP_TAG:?}
restart: unless-stopped
env_file: app.env
ports:
- '127.0.0.1:8080:8080'
healthcheck:
test: ['CMD', 'wget', '-q', '--spider', 'http://localhost:8080/health']
interval: 5s
timeout: 3s
retries: 12- Port jest przypięty do 127.0.0.1, a ruch z internetu odbiera reverse proxy z TLS. Bez tego port opublikowany przez Dockera ominie UFW.
- Sekrety aplikacji leżą w app.env na serwerze, poza obrazem i poza repozytorium.
- Healthcheck wymaga wget w obrazie i adresu /health w aplikacji. W obrazach bez wget użyj curl albo komendy samej aplikacji.
- Przy prywatnym obrazie zaloguj serwer do ghcr.io tokenem z uprawnieniem read:packages.
- Użytkownik deploy z grupy docker ma na hoście w praktyce uprawnienia roota, więc jego klucz traktuj jak klucz administratora.
Serwer: deploy.sh
Ten sam skrypt obsługuje wdrożenie i powrót do poprzedniej wersji. Zapisz go jako /opt/app/deploy.sh i nadaj mu prawo wykonywania przez chmod +x.
#!/usr/bin/env bash
set -euo pipefail
tag="${1:?Podaj pełny SHA commita}"
[[ "$tag" =~ ^[0-9a-f]{40}$ ]] || { echo "Niepoprawny tag: $tag" >&2; exit 1; }
cd /opt/app
export APP_TAG="$tag"
docker compose pull app
docker compose up -d --wait app
# Zapisz tag dopiero po udanym starcie, żeby .env wskazywał działające wydanie.
echo "APP_TAG=$tag" > .env
echo "$(date -Is) $tag" >> deploys.log- --wait czeka na healthcheck i kończy się błędem, gdy kontener jest niezdrowy, więc pipeline robi się czerwony.
- Sprawdzenie formatu odrzuca wszystko poza pełnym SHA, także latest.
- up -d zastępuje kontener nowym, więc aplikacja ma krótką przerwę. Przy wdrożeniach poza godzinami szczytu zwykle to wystarcza.
- Migracje uruchom między pull a up, w Laravelu np. docker compose run --rm app php artisan migrate --force. Stara wersja działa wtedy jeszcze przez chwilę na nowym schemacie, więc migracja musi być z nią zgodna.
Jak wrócić do poprzedniej wersji
Każde wydanie to osobny obraz w rejestrze, więc powrót oznacza wdrożenie poprzedniego tagu. Nie trzeba niczego budować ani odtwarzać stanu serwera. Listę ostatnich wydań masz w deploys.log, a pierwsza kolumna mówi, kiedy dane wydanie weszło.
ssh deploy@adres-serwera tail -n 5 /opt/app/deploys.log
ssh deploy@adres-serwera /opt/app/deploy.sh <pełny SHA poprzedniego wydania>- Wydanie, które nie przeszło healthchecku, zostaje uruchomione do czasu tej komendy. Skrypt celowo nie cofa się sam, żeby pozostał krótki, więc czerwony pipeline wymaga reakcji człowieka.
- Po powrocie zrób git revert błędnego commita. Inaczej następny push do main zbuduje nową wersję razem z tym samym błędem.
- Powrót obrazu nie cofa bazy danych. Dlatego migracje najlepiej robić dodające, a usunięcie kolumny zostawić na osobne, późniejsze wydanie. Przy większej zmianie danych miej też kopię zapasową z przećwiczonym odtworzeniem.
- Rollback działa tylko wtedy, gdy stary obraz nadal jest w rejestrze, więc reguły czyszczenia rejestru muszą zostawiać kilka ostatnich wydań.
- Nie uruchamiaj rollbacku w trakcie działającego pipeline’u, bo ręczna komenda omija blokadę concurrency.
Co sprawdziłem, a czego nie
Skrypt deploy.sh i compose.yaml sprawdziłem lokalnie na Dockerze 29.6 i Compose 5.3, z lokalnym rejestrem zamiast ghcr.io i z trzema wydaniami testowymi. Dwa wdrożenia przeszły, tag latest został odrzucony, a wydanie z zepsutym healthcheckiem zakończyło skrypt błędem i nie zmieniło .env. Potem powrót do obu wcześniejszych tagów zadziałał, a po zatrzymaniu i ponownym starcie Compose podniósł ostatnie udane wydanie. Nieudany etap test przerywa też docker build.
Plik workflow przeszedł actionlint, ale nie uruchamiałem go w prawdziwym repozytorium ani nie sprawdzałem połączenia SSH i logowania do ghcr.io. Przy pierwszym uruchomieniu patrz więc na log kroku wdrożenia i od razu przećwicz powrót do poprzedniej wersji, zanim będzie potrzebny.
Co dodać później
Ten zestaw celowo nie ma kilku rzeczy, które często pojawiają się w większych konfiguracjach. Dodawaj je wtedy, gdy pojawi się konkretny problem.
- Cache warstw Dockera, gdy build zaczyna trwać zbyt długo, bo runner za każdym razem startuje od zera.
- Środowisko testowe, gdy zmiany trzeba komuś pokazać przed wydaniem.
- Wdrożenia bez przerwy, gdy nawet krótka niedostępność jest problemem.
- Automatyczny powrót po nieudanym healthchecku, gdy nikt nie może szybko zareagować na czerwony pipeline.
Zobacz też: CI/CD i wdrożenia na Dockerze, Deployment powinien być nudny, Opublikowane porty Dockera omijają UFW.
Jeśli chcesz porozmawiać o podobnej konfiguracji albo problemie, napisz przez stronę kontaktową.